Hoe verder wij van huis gaan…

Monumentale carréboerderij, de Biesenhof in Sweikhuizen, Schinnen.
Monumentale carréboerderij, de Biesenhof in Sweikhuizen, Schinnen.

Des te langer wordt de terugweg, hoorden we wel eens uitspreken of zagen het zelfs ergens op een muur geschilderd staan, in de buurt van Utrecht.

Doorkijk naar erf van carréboerderij St. Jans Geleen.
Doorkijk naar erf van carréboerderij St. Jans Geleen.

Zover gingen we niet, maar bleven vooral in onze eigen omgeving, met als start; Spaubeek. We kienen het dan zo uit, dat er binnen een half uur na vertrek wel ergens een lunchplekje is te vinden.. Thuis lunchen? Nu even niet, vakantie, nietwaar !

Het werd de Biesenhof in Sweikhuizen. Willeke neemt een vissoep met brood en ik, voor de afwisseling, een ‘Uitsmijter Biesenhof’, visitekaartje van het huis, zogezegd.

Maar daarna… ja, dan begint het pas echt. Gisteren, zondag, de eerste dag van herstel van een spierblessure, als gevolg van te fanatiek beginnen te fietsen op de hometrainer en vervolgens een fietstochtje maken richting Pater Karel en nu ben ik er achter gekomen, dat die goede pater niet alleen wonderen kan verrichten in de ‘positieve’ betekenis, maar ook in de ‘negatieve’. Waarom waarschuwde hij me niet van te voren, dat het stuur te ver af stond en het zadel te laag? Nee, hoor, laten doorfietsen, die knakkert, zal hij gedacht hebben. Komt hij vanzelf wel achter…. Klopt !

Een paar dagen geen fiets, geen wandeling, maar wel rust geven en masseren en gisteren, zondag, voelde ik, dat de scherpe kantjes er vanaf waren en ‘durfde’ weer een uitdaging aan. Rustig aan, een gepast ‘lusje’ lopen, maag gevuld met een lunch, gingen we steeds verder van huis.. geen pijntje in m’n rugspier… zat een knoop in, zo heet het in vaktermen.., maar dan lijkt het alsof de vermoeidheid toeslaat en we spelen langzaamaan met de gedachte om de terugweg op te zoeken…

Het ‘loodgehalte’ neemt gaandeweg toe in onze benen.

‘Ik geloof, dat ik begin te hallucineren, Willeke… Soms waan ik me in het Caribische gebied en even later in het Ierse landschap’.

‘Jij, hallucineren? Is dat dan zo bijzonder? (grinnik). Ik denk dat we aan een ijsje toe zijn en even verderop ligt de Bokkenrijder.. Wat vind je van een magnum of iets dergelijks?’

‘Nou ja, een ijsje na een stevige lunch? Niet echt trek, maar goed, een waterijsje gaat er wel in….’.

Mooie aanleiding om even te pauzeren, denk ik en dan zal het wel weer makkelijker verder wandelen worden.

Het is waar, dat hoe verder iemand van huis gaat, des te langer de terugweg wordt. Zeker als halverwege de vermoeidheid nog erbij komt en iemand, zoals wij, zich vergist in de afstand van een ‘lusje’…. ‘Lusje erbij?’, mwoahh, moet kunnen, maar kan ook tegenvallen.

Benieuwd wat deze week zoal in petto heeft. ‘s Ochtends springt Willeke op Maurits… haar paard, wel te verstaan en in de middag en avond geven we uiting aan onze fantasie !

Groet… frans en willeke, in de vakantietijd !

Artikel links