IK VERTREK wij gaan emigreren naar de Pyreneen, Frankrijk

Emigreren is een stap in je leven die je toch niet zomaar even zet. In deze rubriek laten we mensen aan het woord die deze grote stap hebben gezet of nog gaan zetten.

Les Trois Montagnes, Pyreneeën

Allo allo,

Even voorstellen, wij zijn Lourenz, Jessica, Patrick en Floris, hieronder kunt U ons verhaal lezen hoe wij ooit naar Frankrijk zijn vertrokken en hoe het ons is vergaan

Op 1 februari 2002 vertrokken we vanuit Nederland naar Frankrijk met alleen een 9 persoons bus en een caravan. Het huis in Nederland was verkocht en in Frankrijk zouden we voorlopig een appartement huren bij Nederlanders die al 4 jaar in Frankrijk woonden en daar al ervaring hadden met het verhuren van vakantieappartementen.

Het zal ergens eind 2000 zijn geweest dat we op het idee kwamen om een iets compleet anders te gaan doen. Dit nadat ik in een gekke bui zei: “zullen we naar Frankrijk verhuizen”, we wisten van andere plaatsgenoten dat zij dit 4 jaar eerder al hadden gedaan, dus we besloten om daar eens informatie in te winnen, en we hebben daar in de zomer van 2001 onze vakantie doorgebracht. Bij terugkomst hebben we de knoop doorgehakt; we wilden een ander leven en dat zou moeten gebeuren in Frankrijk. We hebben ons huis te koop gezet en zijn we ons gaan concentreren op onze emigratie. Ik zeg nu wel emigratie maar voor ons heeft het nooit zo gevoeld, we gingen “gewoon” verhuizen alleen iets verder weg dan de gemiddelde Nederlander.

Ik was op dat moment logistiek manager en Jessica werkte in een kledingzaak in Driebergen-Rijsenburg. Verder was ik enthousiast lid van de vrijwillige brandweer in Driebergen-Rijsenburg. Onze beide zonen Patrick, en Floris (toen resp. 7 en 4 jaar) zaten op de basisschool en spraken geen woord frans. Met ons was dat trouwens niet veel beter maar in de maanden daarvoor hadden we toch maar wat privéles genomen. We verruilden dus een geregeld leventje met de nodige zekerheden, voor een leven vol onzekerheden.

We hebben onszelf altijd voorgehouden, mocht het mislukken, om wat voor reden dan ook, dan verkopen we de boel weer, al wordt het dan uithuilen op 3 hoog achter, maar daar komen we ook wel weer uit.

Onze insteek is altijd geweest dat we iets wilden beginnen met appartementen of een kleine camping afhankelijk wat we konden kopen en wat er mogelijk was binnen de plaatselijke wetgeving.

We zijn er altijd vanuit gegaan dat één van ons er bij zou blijven werken en dat de appartementen of camping een leuke aanvulling moest zijn.

De kinderen konden voorlopig op school in de plaats waar we het appartement huurden en wij konden op zoek naar een huis. Bij diverse makelaars hadden we onze wensen kenbaar gemaakt en die zouden voor ons uitkijken. Dit houdt dus in dat je zelf overal achteraan moet gaan want de vraag naar mooi plekjes is groot en het aanbod klein dus men zit echt niet te wachten op een Nederlander die op z’n luie kont gaat zitten wachten tot hij een telefoontje krijgt. Ons eerste bod ging naar een leuk huis in Ganties met schuren en 4 hectaren grond alleen was het nog niet zeker of de 4 hectaren er bij zouden zitten want een plaatselijke boer had wel interesse in de grond. Het werd een heel getouwtrek want het huis werd verkocht door 4 broers.

Inmiddels hadden we ook een ander huis in Ganties bezocht wat ook erg in de smaak viel alleen zat hier minder grond bij maar er waren net als bij het andere huis wel schuren bij om eventueel appartementen in te kunnen maken.

Na heen en weer bieden en zelfs overbieden op het eerste huis, gunden de broers het huis toch aan een zoon van een plaatsgenoot en zo hadden wij het nakijken. Maar niet getreurd, het ander huis was nog beschikbaar en dus werd daar een bod op gedaan. 27 April 2002 waren we de gelukkig eigenaren van een huis in frankrijk. Naast ons is de boerderij van Jean-Louis die, naar later bleek, de 4 hectaren grond van het eerste huis had gekocht.

Jean-Louis en zijn vrouw hebben 45 melkkoeien en flink wat grasland, en zij wonen zelf beneden in het dorp. Bij de overdracht van het huis wist de notaris ons al te vertellen dat we een goede buurman zouden krijgen en dat is ook wel gebleken.

Onze buurman heeft ons reeds geholpen met de meest uiteenlopende zaken. Zoals het lostrekken van onze bus omdat we dachten dat we daarmee een aardig eind de tuin in konden rijden. Of met het helpen zoeken naar onze septictank, want met de “graver”op de tractor gaat het sneller als met de hand. Ook heeft hij het hele terrein geëgaliseerd nadat de nieuwe septictanks gelegd waren en het zwembad klaar was, kortom te veel om op te noemen. We hebben dus een buurman om blij mee te zijn.

Vanaf het begin hebben we ons altijd aangemeld bij de plaatselijke activiteiten zoals het ‘fête de St.-Jean’ of het ‘fête de mouton’, wat niet inhoud dat er schapen worden geschoren, maar die worden opgegeten want ieder feest gaat natuurlijk gepaard met een repas (maaltijd).

Ook verjaardagen worden hier gevierd met een maaltijd, geen kringetje koffie drinken en borrelnootjes eten maar minimaal een 3 gangen menu. Erg gezellig.

Na de overdracht van het huis zijn we eerst ons eigen huis schoon gaan maken en hebben we een nieuwe keuken gemaakt en de slaapkamer voor de jongens leuk “aangekleed”.

Ondanks dat het een oud huis was had de vorige eigenaar wel centrale verwarming aangelegd dus die luxe hebben we gelukkig. Nadat we ons huis een “eigen geur en kleur” hadden gegeven zijn we begonnen met het appartement, we zijn dan eind augustus 2002.

Omdat het interen op de reserves sneller gaat dan je hoopt kwamen we er al snel achter dat het handiger zou zijn als Jessica zou gaan werken zodat ik door kon blijven bouwen. Hierdoor zouden we ook in de Franse ziekenfonds terecht komen en dan waren we gelijk van onze particulieren verzekering uit Nederland af. Jessica vond redelijk snel werk bij een typisch Frans bedrijf: McDonald’s.

Tegen het einde van 2002 was de basis van het eerste appartement klaar en was het tijd om de balans op te maken. We wilden in ieder geval één appartement klaarkrijgen en een zwembad, maar we wisten ook nog niet of onze septictank groot genoeg was om daar voorlopig het appartement op aan te sluiten; op zoek dus naar de septictank. Na 2 dagen zelf ploeteren en niets vinden, bood de buurman aan om te gaan zoeken met de schep die op z’n tractor zit. Nu is dat niet zo’n geraffineerd smal schepje, maar een schep van 1,5 meter breed dus met iedere goedbedoelde beweging die onze buurman met z’n tractor maakte, creëerde hij langzaamaan de Pyreneeën bij ons in de tuin. Gelukkig had hij dit zelf ook in de gaten en stelde hij zelf voor om te stoppen en te wachten tot een vriend van hem zou komen met een professionele graafmachine. Deze vriend hadden we al gevraagd om ons zwembad te graven want hij had z’n graafmachine bij Jean-Louis staan dus dat scheelde transport kosten, we blijven tenslotte Hollanders. Eind februari was het zover Christian kwam met z’n graafmachine onze tuin binnen denderen om ons de eerste schrik te bezorgen; de septictank die hij vond was maar 1000 liter. Niet eens genoeg voor 1 woonhuis laat staan voor nog een appartement. De 2e schrik bezorgde hij ons, althans mij dan, want die schrik heb ik, om onnodige spanningen binnenshuis te voorkomen, voor me gehouden. Toen hij namelijk het gat van 11 meter bij 6 meter en 1,5 meter diep voor het zwembad gegraven had en ik met m’n lengte van 205 cm in dat gat stond had ik toch zoiets van; Lourenz dit had je niet moeten doen. Ik ben na een half uur ijsberen door dat gat maar in het appartement aan de gang gegaan want ik was bang dat ik het alleen maar dieper maakte. Inmiddels hadden we na al dit graafwerk een natuurgetrouwe replica van de Pyreneeën in de tuin zonder dat we daar nou echt vrolijk van konden worden. Een voordeel hadden we; het kon alleen maar mooier worden.

En dat werd het, ook nadat onze graver Christian op professionele manier 2 nieuwe septictanks had neergelegd ben ik begonnen met de bouw van het zwembad. Ik had inmiddels een paar nachtjes over het “zwarte gat” na kunnen denken en eind mei hadden we een heus zwembad.

Met dit prachtige zwembad en de septictanks was er een riant gat in de begroting geslagen en de angst begon te komen dat er een tekort aan liquide middelen zou ontstaan om het appartement af te maken. We besloten dat ook ik, werk moest gaan zoeken. Het meest ideale zou zijn als ik, net als een andere Nederlanders in de buurt, schoolbus zou gaan rijden. Dan werk je ’s morgens vroeg en aan het eind van de middag, in de tussentijd zou ik dan kunnen bouwen en tegelijkertijd wordt de kas weer gespekt. Een ander voordeel is dat je de schoolvakanties vrij bent. 1 probleem; ik had geen busrijbewijs. Met behulp van een geduldige instructeur en een begripvolle examinatrice had ik eind september 2003 m’n rijbewijs.

Een andere vriend van onze buurman vertelde dat een neef van hem een transportbedrijf heeft die schoolvervoer verzorgd. Hij zou een goed woordje voor me doen en inderdaad; hij zocht nog personeel alleen hij kon nog niet precies vertellen wanneer ik kon beginnen. Begin april was het zover; ik kon beginnen. Dit was natuurlijk een welkome aanvulling op onze financiële situatie. Niet alleen dit salaris leverde extra geld, ook een donatie van moeders zorgde er voor dat we alles af konden maken zoals we het graag wilden.

In de tussentijd had ik zelf een website gemaakt, in eerst instantie om de familie en vrienden die we in Nederland achter hadden gelaten op de hoogte te houden maar later zou deze ook voor de nodige publiciteit moeten gaan zorgen.

Voor ons paradijsje hadden we de naam “Les trois montagnes” (de drie bergen) bedacht. Ten eerste omdat we uit Driebergen kwamen, maar een leuke bijkomstigheid is dat we in het gebied “Les trois vallees” wonen waar daadwerkelijk drie bergen prominent aanwezig zijn.

Ondanks dat er nog verbouwingsfoto’s op de site stonden zonder dat het eindproduct te zien was kregen we september 2003 de eerste boeking; daar hebben we een flesje voor opengetrokken. Om de mensen niet af te schrikken hebben we toen toch de verbouwingsfoto’s maar van de site gehaald en eind maart moesten we al “nee” verkopen voor het zomerseizoen.

Het liep zo lekker dat we verder zijn gegaan met het bouwen van de 2e gîte, deze was eind 2005 klaar en inmiddels kunnen we zeggen dat we al vele tevreden gasten hebben gehad.

Ik werk nu nog steeds als schoolbuschauffeur en heb dus alle vakanties vrij. En Jessica heeft na een pauze van een half jaar in de keuken van een school gewerkt en is het koken zo leuk gaan vinden dat zij een schoolopleiding voor “commis de cuisine” is gaan volgen.

Hiervoor moest zij ook stage lopen en heeft toen gekozen voor een restaurant niet ver bij ons vandaan, Brasserie l’Isle. Dit restaurant is naast de supermarkt LeClerc en dat heeft als voordeel dat je niet ’s avonds werkt zoals in de meeste restaurants. De ervaring, opgedaan tijdens de opleiding en in het restaurant, gebruikt ze natuurlijk voor het bereiden van de maaltijden die wij de gasten serveren

De jongens doen het fantastisch op school, Patrick zit al 1 jaar op het lycée en Floris is met z’n 2e jaar collége bezig. Patrick speelt voetbal en, net als ik, trompet en Floris tennist.

Nu vraagt u zich misschien af; wat is nu het verschil. Jullie werkten in Nederland allebei en nu doe je dat in Frankrijk ook. Dat is ook zo, maar omdat we hier zo heerlijk rustig en afgelegen wonen, en omdat de mensen om je heen die rust ook hebben, is het leven een stuk aangenamer geworden. Dat wil niet zeggen dat je dat in Nederland niet kunt vinden want ook daar heb je plekken waar je van ruimte en rust kunt genieten. Twee nadelen in Nederland; die plekken zijn schaarser dan in Frankrijk en ze zijn onbetaalbaar.

Verder vinden we Nederland nog steeds een mooi en leuk land alleen vinden we dat ook van Frankrijk en hier hebben we kunnen realiseren wat ons in Nederland niet zou zijn gelukt.

De kinderen praten inmiddels vloeiend Frans (beter dan pa en ma), Inmiddels hebben we geleerd pâté, en confit de canard te maken, een jaarlijks terugkerend ritueel, en help ik regelmatig de buurman als er weer een varken geslacht moet worden (darmen uitwassen etc.) . Dingen die wij in Nederland nooit gedaan zouden hebben.

We kunnen na ruim 9 jaar zeggen dat we aardig geïntegreerd zijn in de franse maatschappij, en dat alles zonder speciaal integratiebeleid. Ik moet er bij zeggen dat dit gelukt is dankzij de hulp van vele mensen om ons heen, zowel Fransen, als Nederlanders die hier al woonden, onze dank daarvoor.

Mocht U nieuwsgierig zijn naar ons plekje onder de Franse hemel, surf dan even naar www.lestroismontagnes.com of bel 0033 5 61 88 39 80.

Artikel links