Musical Joseph is twee uur dolle pret

De kans is groot dat wie Joseph heeft gezien met een brede grijns het theater verlaat. De komische musical maakt er op het toneel een dolle boel van en de cast is enorm op dreef. Met Freek Bartels als Joseph voorop.

De musical vertelt het verhaal van de Bijbelse Joseph, zoon van aartsvader Jacob. Van zijn vader kreeg hij een prachtige, veelkleurige mantel cadeau. Zijn elf broers waren jaloers en verkochten hem stiekem als slaaf. In Egypte aangekomen belandt Joseph in de gevangenis, waar hij naam maakt als uitlegger van dromen.

Zelfs de farao hoort ervan en roept diens hulp in. Joseph schopt het zelfs tot onderkoning van Egypte, waar nog volop graan verkrijgbaar is als elders de hongersnood toeslaat. Dus komen ook Jacob en zijn elf zonen naar de graanschuren van Egypte. Uiteindelijk volgt de hereniging van Joseph met zijn vader en elf broers en worden alle ruzies bijgelegd. Eind goed al goed.

De cast van Joseph draagt de productie met verve, van begin tot eind. De eerste acte start met de vertelster die Joseph, dromer en dromenuitlegger, introduceert. Daarna volgen de ontwikkelingen elkaar in razend tempo. Het leukst is misschien de scene waarin de elf wraakzuchtige broers aan hun vader vertellen dat Joseph zogenaamd is omgekomen. Op de muziek van een aanstekelijk westernmelodie wordt hier met zang en dans flink uitgepakt.

De eerste acte eindigt met het absolute glansnummer van de musical: Joseph die in de gevangenis van Egypte zijn lot beklaagt, een dramatisch moment waarin Freek Bartels bewijst de absolute droomvertolker van Joseph te zijn.

Na de pauze neemt de vaart aanmerkelijk af. Dit is ook te merken aan de respons van de zaal. In acte 1 volgde voortdurend enthousiast applaus, in acte 2 wordt dit een tikkeltje minder.

De reden is heel simpel. Joseph is van oorsprong een korte musical, nooit bedoeld als avondvullend programma. De makers Andrew Lloyd Webber (componist) en Tim Rice (auteur) hebben er later veel stukken ingevoegd (in het jargon ‘stoplappen’ geheten.) Dat is in met name in de tweede acte te merken, die bijna volledig uit stoplappen bestaat.

Met het afnemen van de actie komt alles des te meer aan op de kwaliteit van de uitvoering. Hierin slaagt deze productie van Joseph met vlag en wimpel.

De farao speelt in acte 2 een glasrol. Hij komt op in een sarcofaag, een kopie van die van Toetanchamon. Dan maakt hij een metamorfose en ontpopt zich als een kloon van Elvis Presley. Zijn optreden vormt een fraaie cameo in deze toch wat tragere acte.

Als vader Jacob en zijn elf overgebleven zonen treurig de hongersnood bezingen zien we zelfs een ‘tableau vivant’ van ‘Het Laatste Avondmaal’ van Leonardo da Vinci (zie foto). Je moet er maar opkomen.

Uiteindelijk kan het weerzien van Jacob met zijn dood gewaande zoon Joseph niet uitblijven en volgt het onvermijdelijke happy end. Na het terecht oorverdovend applaus is een ‘encore’ natuurlijk verplicht. Ook hieraan zie je dat de oorspronkelijke Joseph maar kort was, want dit ‘encore’ duurt bijna even lang als de hele tweede acte. De musical wordt nog eens dunnetjes overgedaan, tot en met de reprise van het dramatische lied van Joseph aan het eind van acte 1.

Dat is dus allemaal een gevolg van de oorspronkelijk kleine opzet van de musical Joseph. Deze kanttekeningen komen helemaal op het conto van de makers Lloyd Webber en Rice. De Nederlandse uitvoering van Joseph is wat mij betreft boven alle kritiek verheven.

Geschreven door Bas Meisters





















Dit schilderij
Dit schilderij

Artikel links