Ik ben Perfect

Wie van zichzelf zegt dat hij ‘perfect’ is mag zich toeleggen op het vak “zelfreflexie” omdat de lezer alleen uitmaakt of – en zo ja – iemands pen vaardig is of kan zijn. Het hangt immers van de lezer af wat hem boeit, wat hem bezig houdt?

Overigens is mijn verhaal wellicht niet voor iedereen even onderhoudend.Ik reflecteer graag en dat is een bezigheid die de huidige generaties vreemd is. Er is veel reclame gemaakt voor conflict-modellen. Men noemde dat in de jaren ’60 en ’70

polariseren

, vanuit de vooronderstelling dat daar een duidelijker beeld (bijv.in de politiek) kon ontstaan. In dezelfde periode manifesteerde zich ook de “gestaltpsychologie” als modeverschijnsel die zich in “sensitivity trainingen” uitte.

Of wij nu vandaag aan de dag zo blij met deze ontwikkeling moeten zijn is de vraag. Mensen zijn weliswaar

duidelijker

tegenover elkaar geworden, maar niet in het minst ook

“meedogenloos”

geworden. Het heet: dat de samenleving is verhard! Of is het het tegendeel wellicht waar: dat de samenleving geen mededeogen meer kent en daardoor is verhard?

Kinderen mogen hun ouders uitschelden, ontmythologiseren noemt men dat nu. Leerlingen mogen hun meesters met:

‘hallo ouwe lul’

aanspreken, want dat is pas goed ontmythologiseren volgens de methode Osama den Uyl. Is het onderwijs daardoor beter geworden? Heeft het zin om een generatie op te voeden zonder grenzen te stellen? Leert de mens van de geschiedenis? Dat zou wel moeten.

Niemand kent de naam meer van de Britse parlementarier Enock Powell die in de jaren ’60 een kruistocht maakte tegen het binnehalen van allochtonen. De man werd verguisd, versleten als racist. Heden ten dage gonst het van de hoofdbrekens hoe het met deze Joods-Christelijke samenleving verder moet. Heeft het zin om om te kijken naar gisteren? Kunnen we daarvan iets leren? Hoe komt het dan dat de verguisde, Leidse criminoloog Buikhuizen volgens NRC/Handelsblad dankzij de nu vergevorderde genetica, weer terug is?

Th.A.Corsmit















Leave a Comment