Achter de Geraniums

Als betaalde arbeid wegvaltVoor mij staat een verkoper van seniorenbedden. Hij is jong, ongeschoren en ziet er niet fris uit. Z’n handen in z’n broekzakken zijn aan het ‘handballen’ en ik krijg de neiging om te vragen wat de score is.Ik leg hem uit dat ik een hoger bed wil, zo’n bed waar je makkelijk uit stapt. Liefst met een verstelbaar hoofd- en voeteneinde.


“Zo zo vrouwtje. Nu al achter de geraniums

?”

Ik kan twee dingen doen. Zijn onbeholpen uitspraak beschouwen als een compliment over mijn wellicht nog jeugdige uiterlijk of hem zien als een arrogante klootzak. Het laatste heeft mijn voorkeur.

Hij kijkt me met geile oogjes aan, ook dat nog. Hij schat mijn gewicht en vraagt zich duidelijk af waarom ik per se een éénpersoonsbed wil.

Hij wekt wrevel bij me op en bovendien heb ik de pest aan geraniums. Ze stinken, vooral als je ze net water hebt gegeven.

Waarom worden geraniums toch altijd aan senioren verbonden en vooral aan vrouwen. Waar komt deze idiote uitspraak vandaan? Welke mafkees heeft deze slogan in het leven geroepen? Ziet men ons dan alleen maar op balkons zitten met volle bakken uitbundig bloeiende Franse geraniums voor onze neus terwijl wij er verveeld over heen hangen. Zijn we dan bij voorbaat lui en uitgeblust omdat we 65 plussers zijn? Doen we dan alleen nog maar 1000 stukjes tellende legpuzzels met Oostenrijkse chalets erop en uiteraard met bakken bloeiende geraniums aan de gevels? Verdomme, zijn ze nou helemaal van de pot gerukt. Al ben je dan 60 of 65 plus en van plan je 2-persoonsbed op Marktplaats te zetten en een kleiner bed te kopen omdat je weduwe bent, dan ben je beslist nog niet rijp voor de sloop.

Oh, ik vergis me hier. De aanduiding weduwnaar of weduwe bezigt men niet meer. Voor Belasting en Vaderland zijn we ‘alleenstaand’. Een 45-jarig huwelijk telt niet mee. De overledene is non-existent in de meest letterlijke zin. Discriminatie van ouderen, die de titel weduwe of weduwnaar met opgeheven hoofd wensen te dragen. In de maatschappij zijn wij degenen die de kostbare vergrijzing veroorzaken. Dat we nog heel veel kunnen betekenen voor diezelfde maatschappij, nog zeker betaalde arbeid kunnen verrichten, dat zouden we van de daken moeten schreeuwen, erin moeten stampen. Zinloos lieve mensen, het etiket verouderd is op ons voorhoofd geplakt. Naar nul en gene waarde teruggeworpen. Maar u en ik, we zouden onze krimpende financiële mogelijkheden sinds de introductie van de Euro graag willen aanvullen. Ik in ieder geval wel. Volgens die onappetijtelijke snuiter voor me echter, zit ik achter de geraniums.

Ik wil geen ander bed meer en al helemaal niet van hem. Hij is er inmiddels op gaan liggen en wipt uitnodigend op en neer. Alsof hij me iets duidelijk wil maken. Ik kan het niet laten en kijk nu naar zijn lichaam. Het dijt uit elke keer als hij met een plof op de geteisterde matras terugvalt. Ik vergelijk hem in stilte met een bos verlepte paardebloemen. Die stinken ook en hoe! Geraniums, stomme hufter, bah!

Ik realiseer me dat het geen zin heeft om mijn keuze in deze winkel te maken. Ik laat de man op z’n bed wippen en loop zonder groet de deur uit. Het bed kraakt trouwens. Mijn lust om vandaag een seniorenbed aan te schaffen is totaal verdwenen. Die geraniums zitten me dwars. Ik sta in de ogen van die man op non-actief. Waar haalt hij het lef vandaan. Ik bruis van energie. Doe van alles en ben actiever dan ooit tevoren, maar op een andere manier. De prestatiedwang is weg en dat maakt het leven een stuk aangenamer. Het betekent echter niet dat ik aan de kant wens te worden geschoven.

Ik besluit langs mijn vriendin te gaan. Ook met pensioen. Kan ik mijn frustratie kwijt over de beddenverkoper en mijn verhitte brein laten afkoelen. Nog even een bosje bloemen halen bij het tuincentrum.Het zal toch niet waar zijn.

AANBIEDING – 3 Franse Geraniums voor € 7.

God straft meteen.

Carla Maaswinkel





































Leave a Comment